Wieczorem udaliśmy się na zwiedzanie Katanii, która ma, moim zdaniem, naprawdę pozytywny klimat. W tle przewinęło się kilku innych polskich turystów,  władze miasta nie pożałowały sobie na ozdoby i światełka świąteczne, a mnie zafascynowały miejscowe fontanny i odnaleziona w aparacie opcja black and white .

Następnego dnia udałyśmy się na wycieczkę do Syrakuz. Jak się pominie pewnego pana, to miałyśmy ładne widoki na morze, piękną pogodę i przebłyski sanktuarium, w przypadku którego naprawdę nie wiem co autor miał na myśli. Sanktuarium na zdjęciach nie ma, bo było strasznie brzydkie, ale dla zainteresowanych link tutaj. Za to na zdjęciach będą kiciunie.

Kiciunie.

Mediolan… cóż. Z mojego punktu widzenia było to spore, zatłoczone, nie robiące specjalnego wrażenia miasto, które dodatkowo przekonało mnie, że nasze koleje nie są takie najgorsze, a przynajmniej pewnych numerów jeszcze mi nie zrobili.

I to by było na tyle. Tydzień we Włoszech, dużo Sycylii ze szczyptą północy i świątecznym klimatem, który ma tendencje do rozpoczynania się obecnie  w październiku. Było w zasadzie ciepło, sympatycznie, poznałam nowych ciekawych ludzi i pewnie się jeszcze tam kiedyś przejadę, bo sporo zostało do zobaczenia.

Pozostaje już tylko życzyć wszystkim Wesołych Świąt

Cóż, jeżeli chodzi o Palermo… Na pewno można powiedzieć, że ma swój specyficzny klimat. Prawdą jest, że zwiedziłyśmy tylko małą część miasta, ale okolica w której zamieszkałyśmy i te nieliczne atrakcje, które widziałyśmy dostarczyły i tak wielu wrażeń. A jak się człowiek przyzwyczaił, to nawet bardzo pozytywnych.

Pojechałyśmy również na wycieczkę do pobliskiego Monreale, gdzie głównymi atrakcjami była katedra z mozaikami i postamat, który – co robi – do dzisiaj nie wiemy. Próbowałyśmy również zwiedzić katakumby, ale jakoś nie miałyśmy szczęścia, bądź coś nie chciało, żebyśmy obejrzały kilka zwłok.

Nasza okolica.

Targ uliczny. Zdjęcie głowy… no… jakiegoś zwierzątka i innych przysmaków, które mnie osobiście nie zachęcają do jedzenia (nie lubię jak jedzenie się na mnie patrzy) na specjalne życzenie. W kolejnym wpisie relacja ze wschodniego wybrzeża i kilka słów o powrocie do domu.

Na pierwszy etap wycieczki składała się wizyta w Trapani i wycieczka do Erice. Dużym plusem podróżowania o tej porze roku jest to, że pogoda jest nadal całkiem ładna (szczególnie porównując nasze normalne grudniowe temperatury) i że brakuje w zasadzie turystów. Do minusów zaliczyć należy to, że jakoś szybko robi się ciemno, ale bądź co bądź był grudzień. I odrobina listopada.

Tak, ktoś naprawdę nie lubi nieproszonych gości. Albo ma ciekawy sposób na pozbywanie się pozostałości po imprezach.

Owoce z marcepanu.

Kiciunia. Motyw przewodni wycieczki.

Popołudnie nad morzem z winem, serem, piaskiem i lekko chłodnawą wodą.

Trapani wieczorem. Próba ponownego umilenia sobie życia wytworem miejscowych winnic okazała się mniej udana – tym razem butelka wygrała. Pierwszy etap wycieczki był zdecydowanie ciekawy, wypełniony poznawaniem nowych ludzi i przestawianiem się na sycylijski tryb życia (do którego zaliczały się też pierwsze kontakty z sycylijskimi kierowcami).  W następnym wpisie zdjęcia z podróży na drugi koniec wyspy, wraz z klejnotem Sycylii w postaci Palermo.

Czas na kilka zdjęć z letniej wycieczki do zoo. Większość zwierzątek miała zwiedzających gdzieś, ale niektóre przynajmniej miały ich gdzieś na widoku.

Dziki paw stepowy.

Kici, kici.

Pink flamingo.

Owca numero uno.

Owca numero due.  Następne zdjęcia już czekają, tym razem będzie jesienny las, co oznacza iż na zdjęciach będą drzewa. I liście. I w zasadzie tyle. Dzika niestety nie będzie.

Gdzieś w trakcie wakacji na chwile zostałam wyciągnięta na mały spacerek po Ojcowskim Parku Narodowym i najbliższych okolicach. Pogoda była piękna,  widoki kojące, towarzystwo urocze itd. Do dodatkowych atrakcji zaliczyć można brydża w autobusie, uciekanie przed Burzą Która Nie Nadeszła i słuchanie wyjątkowo smutnego wydarzenia sportowego, do którego jedno piwo to było zdecydowanie za mało…

To miało być źródełko miłości. Komentarz wydaje się zbędny.

Nasze kameralne miejsce spoczynku.

Kapliczka na wodzie. Miała pewne wady. Po pierwsze, tej wody to w zasadzie za dużo nie było, a po drugie, żeby zrobić powyższe zdjęcie musiałam się wedrzeć na budowę. Tradycja remontowania większości zabytków, które próbuję zwiedzić jest żywa i ma się świetnie.

Na zakończenie, niejako wstępem do następnego wpisu, trochę fauny.

W końcu, po wielu nieudanych podejściach, których klęska wiązała się głównie z tym, że wymagały jednak pewnego wysiłku, skorzystałam z przepięknej (chwilami aż za bardzo) pogody i wybrałam się na ten dawno planowany spacer.

Pierwszym punktem wycieczki był Kopiec Krakusa.

Po wejściu, obejściu i udokumentowaniu Kopca i okolic wpadłam na genialny pomysł spacerku wzdłuż kamieniołomu, bo może tam będzie lepsze miejsce do robienia zdjęć. Lepsze miejsce miało niestety w bonusie większą ilość latającej i żądlącej fauny.

Niestety na tym ujęciu nie widać wielkiego znaku Castorama, który w uroczy sposób wpasował się w ten miejski krajobraz.

To widoki z drugiej strony kamieniołomu. No głównie z krzaków po drugiej stronie…

Na zakończenie wycieczka przeniosła się na drugą stronę Powstańców Śląskich.

Koniec. Pewnie kiedyś wrócę po więcej, bo po pierwsze, nie wszystko widziałam, późno się robiło i starałam się ograniczać w swojej głupocie, po drugie – piękne miejsca i warto. Nawet jak coś człowieka pogryzie.

Paniewo chodziło za mną już kilka dni przed wyjazdem. Wprawdzie do dzisiaj żałuję, że pewnego zimowego poranka wybrałam opcję zdążenia na tramwaj zamiast podobnego ujęcia, tyle że w artystycznej bieli, ale cóż, to będzie musiało wystarczyć.

Dzięki uprzejmości PKP znowu byłam w Białymstoku. Może pewnego dnia zobaczę odrobinę więcej miasta niż dworzec. I Żabkę.

Cóż… lepiej po prostu nie pytać.

To coś od baniek miało też taką kuleczkę, którą należało umieścić w środku, co podobno tylko Ci z technicznym wykształceniem potrafią zrobić, ale hej, mi też się udało. Po jakimś czasie i z pewnym wspomaganiem, to fakt, ale udało się!

Kombinują.

Warszawa Wschodnia. Hmm, taki akurat smutny komentarz na zakończenie.

Tak jak wspominałam udałam się w końcu na wschodnie rubieże naszego pięknego kraju. Zwiedzając po drodze cztery województwa (!), bo PKP dba o rozwój swoich klientów, dotarłam w końcu do Lublina.

Nie da się ukryć iż pogoda i cudowne szczęście trafiania na wszelkie remonty trochę zmieniły początkową wizję wyjazdu. Mimo to, po wstępnym opanowaniu lokalnej komunikacji miejskiej, akademików Uniwersytetu Medycznego i zdobyciu mapy (bo przecież żadna z czterech osób nie wpadła wcześniej na tak idiotyczny pomysł jak wzięcie ze sobą mapy miasta, którego nikt nie zna) udało nam się rozpocząć zwiedzanie.

Zamek i Kaplica. Było tez muzeum, w którym była skromna, acz ciekawa kolekcja pistoletów i rewolwerów i mniej skromna, ale trochę mniej ciekawa wystawa obrazów. Przynajmniej ta, co była otwarta.

Brama Grodzka.

Rynek i kamienice. Motyw (jak uważny obserwator niedługo spostrzeże) przewodni  następnych zdjęć.

Brama i ulica Rybna <serduszko>

Tu stała kiedyś Fara. Dla tych, co nie wiedzieli, władze Lublina się specjalnie postarały.

W tym momencie nastąpiła krótka przerwa na obiad (patrz wyżej) i powrót na Rynek (patrz niżej). Nastąpiła również pierwsza nieudana próba zwiedzania Katedry, ale nasze szczęście rozciągało się również na trafianie na mszę w dowolnym Kościele, który w danym momencie postanowiliśmy zwiedzić.

Trybunał Koronny.

Teatr im. Hansa Christiana Andersena. Jak widać na załączonym obrazku.

Lublin style.

A tu była Perła za 4 złote.

Drugi dzień był tak jakby troszkę bardziej deszczowy.

Gołębie. Ten na górze był biedny, bo nie miał pazurków. Za to jego kolega przywalił mi skrzydełkiem jak przelatywał górą, więc odrobina dobroci jaka się we mnie obudziła w stosunku do tych zwierzątek szybko umarła.

Park Saski.

Nasi tu byli!

Dowód, że robię zdjęcia również ludziom.

W tym Kościele też była msza. I był remontowany. Przy okazji – Katedry w zasadzie nie zwiedziliśmy. Jak się już kończyła msza, to okazało się, że w niedziele w ogóle nici z naszego planu. Widać tak musiało być.

Miejscowe lokale i inne.

Miejscowy… hmm. No w każdym bądź razie przypominało nam to różne zwierzątka.

Znowu artystyczne, bądź pseudoartystyczne zdjęcie z obiadu. Z kwiatkiem, który był mi usilnie wsadzany we włosy i który usilnie nie chciał się w nich trzymać. Widać nie mam duszy romantyka.Koniec. Na pociąg zdążyłam, do domu dojechałam, PKP zachowało się po ludzku, nawet grzejniki włączyło, aczkolwiek pojedyncze. Lublin wspominam miło, miejscami bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Pogoda była jaka była, mogło być lepiej, nie sądzę, że mogło być gorzej, bo nie do końca wiem co mogło być gorsze na początku lipca, ale dało się przeżyć.

Nie wiem co dalej, bo podobno na razie ma lać. Najpierw chciałabym wyschnąć.

Raz na jakiś czas postanowiłam zaznać trochę kultury i rozrywki. Cóż, wyszło jak wyszło, chociaż zawsze mogło być gorzej. W sumie nie dostałam gazem od Policji, nikt mi nie przywalił, nie spędziłam całego weekendu w szpitalu, nie wpadłam mimo usilnych prób pod żaden pojazd komunikacji miejskiej, nie wysiadł prąd jak wsiadałam do pociągu na Warszawie Centralnej – więc w zasadzie same plusy. Spotkałam znajomych, poznałam trochę miasto – niektóre fragmenty wielokrotnie i z różnej perspektywy. Pod sam koniec wyjazdu moje uczucia ostudziły się na tyle, że nie szukałam już kanistra i paczki zapałek.

W tle najsławniejszy (a na pewno najczęściej filmowany) most i stadion w budowie. Stadion w  budowie z bliska nie wygląda jakoś bardziej zachęcająco.

Kolumna Zygmunta.

Jak łatwo się domyśleć – zdjęcia z samego festiwalu. Gdzieś tam na scenie ktoś coś gra. W tym przypadku bodajże Skunk.

Łazienki. I okolica, w której roi się od ambasad mniej lub bardziej egzotycznych krajów. Ambasada Rosji jest wprawdzie trochę dalej – szkoda, bo robi wrażenie. Zdecydowanie robi wrażenie.

Sztuka lokalna.

Prawie jak Kraków.

Namierzyłam.

Praga. Klimatyczna.

Widok z leżaczków.

I ostatnie spojrzenie na Warszawę i na Dworzec. Co z Dworcem robią – nikt nie wie, a jak pokazała ostatnia środa, niebezpiecznie jest nawet wpadać i sprawdzać co u nich. Następny wpis, jak przeżyję i jak przeżyje główna pomysłodawczyni, powinien być z Lublina.

Kaczki. Ogólnie zwierzęta to lejtmotyw tego tygodnia, szczególnie jeże. Dzikie jeże atakujące w okolicach cmentarzy, jeże samobójcy kręcący się przy drogach, jeże w literaturze. Aż dziwne, że jeszcze osobiście się ostatnio na jeża nie nacięłam. Udało się za to trafić na wiewiórki, nawet w większej ilości. Z racji tego, że kolega z zoomem się na nas olał zdjęć wiewiórek nie posiadam. Nacięłyśmy się też na dzika. Dzik wstał, popatrzył na nas i zwiał. Pozwolę sobie tego nie komentować.

Pałac Heinzla.

Drewniane kapliczki z XVII (1676) / XVIII  wieku.

Barokowy Kościół z 1726 r.

Na koniec – moje miasto – ciągle zaskakuje.

I jak go tu nie kochać.